Wie kent ze niet. Mensen die hun onderarm volledig gevuld hebben met Lowlandsbandjes. Vervuild en versleten worden zij als pronkstukken gedragen. Dit jaar kunnen zij hun 24e bandje bemachtigen, fascinerend. Persoonlijk bewaar ik de bandjes in mijn dagboek, tussen mijn geschreven herinneringen, wellicht net zo fascinerend. Maar aan dat bandje zit iets magisch, het is een weekend vol intense herinneringen. En hoewel het bandje vakkundig om je pols wordt gebonden, staat het voor een plek waar je het hele weekend vrij kan zijn. Waar je kan genieten van muziek, cultuur en je medebezoeker. Maar vooral waar je de vrijheid geniet om jezelf te kunnen zijn. En laat dat nou net de visie achter het geweldige Lowlands Paradise zijn.

Lowlands creëerde een plek waar je vrij en jezelf kon zijn

Terug in de tijd
Even een reis terug in de tijd naar het pittoreske geboortejaar van mijn ouders; 1967. Een Utrechtse kunstschilder organiseerde ‘A flight to Lowlands Paradise’. De datum werd nog verschoven zodat Jimi Hendrix op kon treden (die helaas nooit kwam). De gedachte van toen om binnen de jongerencultuur gelijkgestemden te binden met nieuwe muziek was een inspiratie voor de allereerste ‘Campingflight to Lowlands paradise’ welke in 1993 voor het eerst werd georganiseerd. Lowlands creëerde een plek waar je vrij en jezelf kon zijn. Ondanks dat de muziek zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld, blijft dat gedachtengoed in het DNA van Lowlands gegrift staan. Lowlands zet eigenlijk een tijdelijke utopie neer waarin er door gelijkgestemden onuitwisbare herinneringen worden gemaakt.

Dat lauwe biertje dat je aangeboden wordt door die volstrekt onbekende in de rij naar de camping

Ongedwongen sfeer
Die herinneringen worden keer op keer gemaakt. En dan hebben we het niet alleen over de tal van Lowlandsrelaties die zijn ontstaan of de baby’s die er verwerkt worden. Dat lauwe biertje dat je aangeboden wordt door die volstrekt onbekende in de rij naar de camping, of die singer-songwriter die je ontdekte toen je in het zonnetje op de helling naast de Alphatent lag. S’nachts tot in de late uurtjes tijdens de elektronische dance of gewoon op de camping tijdens diepe filosofische gesprekken met je nieuwe levensvriend, oftewel degene van wie je zijn pomp mocht lenen. En dat terwijl hij niet wist wie je was en of hij zijn pomp ooit terug zou zien. Vraag aan elke Lowlands-ganger wat Lowlands typeert en de ongedwongen sfeer van met elkaar omgaan en in contact komen zal ter sprake komen. Door deze ongedwongen sfeer is er ruimte voor veel spontane dingen. Denk aan de edities met Theo (de niet bestaande persoon waar heel Lowlands een paar jaar naar op zoek is geweest), toiletraves, mega-watergevechten of het modder glijden vanaf de Alphaheuvel.

Vernieuwing
Naast de vrije sfeer, is het brede muziekprogramma altijd de basis van het festival geweest. Lowlands laat na al die jaren nog steeds zien wat er zich in de crème de la crème van de nieuwe muziek afspeelt. Elektronische muziek speelt daarbij de afgelopen jaren een steeds grotere rol, omdat dit in het algemeen gewoon een steeds belangrijker genre wordt. Vernieuwing is een belangrijke drijfveer binnen de organisatie en daarom stoppen sommige succesvolle projecten op hun hoogtepunt. Zo is de stekker uit de succesvolle Magneetbar getrokken en kwam daar de Titty Twister voor in de plaats, geïnspireerd door de zombiestrippersbar ‘The Titty Twister’ uit de film From Dusk Till Dawn. Met een hardrockkaraokeband, een biersmijtende barploeg, paaldansende en vileine danseressen uit New York en een imposant decor, was de nieuwe rockbar op Lowlands een instant success. De Titty Twister nam in 2013 afscheid van Lowlands. De afscheidsbrief is te googelen.

De bol, het oersymbool van eenheid wordt daarmee een symbool van veelheid

De bol
Andere projecten wordt nieuw leven ingeblazen. Zo is er in 2015 het LL Science programma gestart, een nieuw wetenschapsprogramma waarin Lowlands als onderzoekpopulatie gebruikt wordt door allerlei universiteiten en wetenschappers. Ook is er de afgelopen jaren meer aandacht gefocust op het kunstprogramma. Naast de samenwerking met het Museum de Fundatie zijn hier wereldberoemde kunstenaars voor ingezet. Van de haarscherpe videobeelden van kunstenaar Bill Viola, die met gebruik van slow motion beelden een bepaalde humanistische spirualiteit en emotie aanwakkert, tot David Bade, die in 2012 een reusachtig ridderfiguur maakte die de bezoekers direct na entree van het terrein tegen het lijf liepen. Ronald Westerhuis zijn ‘Rawsome’ bestond uit een grote roestvrij stalen bolvorm van 4 meter doorsnede, welke de wereld weerspiegelde. De kijker ziet zichzelf en zijn omgeving erin terug. De bol, het oersymbool van eenheid wordt daarmee een symbool van veelheid. En daarmee zijn we weer terug bij het gedachtengoed, de kern van Lowlands. De kern is dus nog hetzelfde.

Lowlands is ook dit jaar weer een unieke plek waar je gedurende een lang weekend met een heleboel vrienden een geweldige tijd beleeft aan elkaar, de muziek, comedy, theater, dans, literatuur en wetenschap. De hoeveelheid creatieve kwaliteit die samen komt is uniek en dat maakt Lowlands zo succesvol. Twijfel dus niet langer, laat het bandje om je pols binden, want dat onmiskenbare polsbandje staat ook dit jaar weer gegarandeerd voor een hoop vrijheid, creativiteit, hilariteit en onuitwisbare herinneringen.