Afgelopen weekend was het weekend van een van de grootste Belgische festivals, Rock Werchter. Uiteraard reisde ook dit jaar een grote stoet Hollanders richting het platteland van Werchter. Gebroederlijk proosten we pintekes met onze zuiderburen, maar we zouden geen Nederlanders zijn als we niet ’s avonds bij de tent, of in de rij voor de douche, als landgenoten onder elkaar, toch wat te zeiken hadden. Diep in ons hart zijn we gewoon een beetje jaloers dat die drommelse Belgen zo’n mooi rockfestival neerzetten. De Hollandse kritiek gaat dan ook uiteraard niet over de Foo Fighters, System Of A Down, Linkin Park, Royal Blood, Prophets Of Rage, Alt-J, Radiohead of Tash Sultana. Van een dergelijke line-up kunnen we in Nederland alleen maar dromen. Waar het dagelijkse zeikkwartiertje dan wél over ging, en of die kritiek terecht is, dat lees je hier.


“Stop die dingen in je portemonnee en koop niet meteen in één keer voor vier dagen bonnetjes. Probleem opgelost.”

Bonnetjes zijn kut, muntjes superduperflex!

Iedereen is op Rock Werchter 2017 wel een Nederlander tegengekomen die vond dat papieren bonnetjes super kut zijn, in vergelijking met plastic muntjes. Als je er een biertje overheen gooit, of het regent, dan zou je enkel nog een papje papiervezels in je zak vinden. We hebben de proef op de som genomen en liepen met een paar bonnetjes op zak door de regen totdat we zeiknat waren. De bonnetjes kwamen zo goed als nieuw weer tevoorschijn. Niks aan de hand dus. Uiteraard zijn bonnetjes wel degelijk kwetsbaarder dan muntjes, maar zolang je er niet dagenlang mee in je zak rondloopt, valt het hartstikke mee. Stop die dingen in je portemonnee en koop niet meteen in één keer voor vier dagen bonnetjes. Probleem opgelost. Papier is trouwens ook nog eens beter voor het milieu dan plastic. Beetje mierenneukerij dus.
Oordeel: ONTERECHT

Het publiek kwam soms wat laat op gang

“I’m proud of you not drinking too much or doing any drugs. I like how you keep it clean here.” De oplettende luisteraar hoorde direct de sarcastische ondertoon van deze uitspraak van Blink-182 zanger Matt Skiba. Hetzelfde geldt voor de wijze raad die Thom Yorke van Radiohead ons meegaf: “Don’t get too fucked up, you’ve got to go to work on Monday.” De smeekbede van Arcade Fire voorman Win Butler was wat directer van aard: “If you like our music, please show us. We give you 50.000 times, please give us something.” Matt, Thom en Win vonden dat we wat meer drugs moesten nemen en hadden daarin eerlijk gezegd wel een beetje gelijk. Soms viel het in de achterste gelederen wat stil. Weet je wat het is: zo zijn wij Hollanders en Belgen nou eenmaal. We hebben heel wat verboden middelen nodig om op een Amerikaans of Italiaans niveau ons enthousiasme te tonen, voor wie dan ook. Ook al heet je Radiohead of Linkin Park. Maar dat zegt niet dat we niet genieten. Niks van aantrekken dus volgende keer jongens. We vonden het allemaal fucking vet.
Oordeel: TERECHT (MAAR NIET ERG)

“Een wisselkoers van twintig bekertjes voor één bonnetje zorgde voor vrolijke festivalsloebers en een terrein waar het gras zelfs op de laatste dag nog goed zichtbaar was.”

Het festivalterrein was brandschoon

Dit klinkt niet als kritiek, maar zo kan het wel worden bedoeld. Festivals horen een beetje smerig te zijn, vinden sommigen. Toch willen we hier een potje breken voor de organisatie. Ten eerste was het tijdens Rock Werchter behoorlijk nat. Zolang het droog en stoffig is, kan je wel leven met een terrein vol bekertjes en treetjes, maar als het regent wordt het binnen de kortste keren een deprimerende toestand met al die troep. Gezien het weer was het dus heel relax dat het zo schoon was. En de prikkers deden hun naam eer aan. Je had je sigaret nog niet opgestoken of iemand stond al een local met een prikker naast je om ‘m in een vuilniszak te werpen. Bovendien was het bekertjessysteem precies goed. Een wisselkoers van twintig bekertjes voor één bonnetje zorgde voor vrolijke festivalsloebers en een terrein waar het gras zelfs op de laatste dag nog goed zichtbaar was. Rock Werchter 2017 is het schoonste festival waar wij ooit zijn geweest. Complimenten, zijn daarvoor op hun plaats.
Oordeel: ONTERECHT

Blauwe ballen door strenge scheiding campings

Het campingleven is een van de mooiste aspecten van een festival. Want als de optredens voorbij zijn, kan het feest natuurlijk pas echt beginnen. Aftereeeeee!!! Het was daarom jammer dat je alleen toegang had tot jouw eigen camping. Mocht je in de loop van de dag vrienden hebben gemaakt die toevallig op een andere camping stonden, dan was je de pineut. Binnen sneaken was vrijwel onmogelijk, er stond altijd wel een kloeke Belgische tante van een of andere lokale vereniging klaar die zich had gespecialiseerd in het grijpen van loshangend nekvel. Geen stomende tentseks voor u vanavond manneke. Jammer. Gooi die campings gewoon open, dat zou veel gezelliger zijn.
Oordeel: TERECHT

“Ook crowdsurfers konden rekenen op een hardhandig enkeltje naar de Belgische kolenmijnen.”

Belgen nemen hun werk soms iets te serieus

Het contrast tussen de gemoedelijke Belgische gemoedstoestand van de bezoekers en de bloedserieuze geestdrift van de medewerkers was vrij groot. Sommige medewerkers dachten dat ze bij de Commando’s in dienst waren in plaats op een festival. Huurde je een lege powerbank en kwam je vriendelijk vragen of je misschien een andere kon krijgen? Pech gehad, jouw probleem, volgende. Zelfs als je per ongeluk via de verkeerde ingang naar binnen liep bij de nieuwe Apero speciaalbierbar (de rustigste en saaiste area van het festival) werd je bij je kladden gegrepen en aangesproken als de eerste de beste crimineel. Ook crowdsurfers konden rekenen op een hardhandig enkeltje naar de Belgische kolenmijnen. Het strenge deurbeleid bij de campings is eerder al genoemd. We snappen dat er regels moeten worden nageleefd en dat de veiligheid vooropstaat. Maar op een festival mag allemaal wel wat vriendelijker. Relax!
Oordeel: TERECHT

Drukte vooraan bij de mainstage

Met uitgestrekte armen en smekende ogen, happend naar lucht over het hek voor de mainstage hangen. Dat is wat echte fans doen. Dus ga dan niet achteraf zeggen dat het te druk was in de area vlak voor de mainstage. Wat wil je dan? Een picknickkleed neerleggen? Een van de meest ontroerende momenten van Rock Werchter was overigens toen Chester Bennington van Linkin Park een heel nummer zong voor een meisje op de voorste rij. Daar doe je het als fan voor, vergeet dat niet.
Oordeel: ONTERECHT

Het regent

Na regen kwam zonneschijn.
Oordeel: GEZEIK

Geweldige acts, bonnetjes, een brandschoon festivalterrein en dringen voor de mainstage, ik vind dat Rock Werchter zo gek nog niet. Zelfs die humeurige medewerkers zijn we in de loop van Rock Werchter stiekem van gaan houden. Er is maar één ding dat Rock Werchter écht beter had gemaakt: een gemeenschappelijke camping. Maar misschien moet ik niet zeiken.