Wanneer ik naar buiten staar, zie ik de sleur van het dagelijkse leven voorbijkomen. Snel op de fiets naar die saaie kantoorbaan, of even een boodschapje doen in de Albert Heijn. Gelukkig was ik dit weekend ontsnapt aan deze routine en daarom denk ik nu met heimwee terug aan het leven op Wildeburg, een leven dat in niks lijkt op de wereld waarin ik mij nu bevind. Op Wildeburg staan dans, muziek, vrijheid en creativiteit centraal. Niks is te gek en je kunt zijn wie je wilt zijn. Een wereld vol liefde, vertier en plezier, een wereld waarin je (letterlijk) kunt verdwalen, een hemels plekje op aarde genaamd Wildeburg.


“Ik wilde terug naar de tent, maar als een magneet werd ik keer op keer teruggetrokken naar de muziek.”

Een festival als Wildeburg hadden we op Nederlandse bodem nog niet. Dit jaar vond het festival voor de tweede keer plaats en het was binnen een mum van tijd uitverkocht. Vrijdagmiddag was het eindelijk zover. We kwamen aan in de plenzende regen waardoor we het terrein nog niet op mochten. We stonden met andere gedupeerde festivalgangers, met een biertje in ons hand, ons alvast mentaal voor te bereiden op een geweldig weekend en onderwijl schuilden we voor de stortregen. Toen het eenmaal droog was, hadden we er alleen maar nog meer zin in gekregen en kon de ontdekkingstocht beginnen.

Wildeburg vindt plaats op het idyllische recreatiegebied Netl De Wildste Tuin, middenin de Noordoostpolder. Ik heb in mijn feestjaren inmiddels heel wat festivals bezocht, maar ik heb nog nooit zo’n charmant, intiem en sprookjesachtig festivalgebied gezien. Op het terrein, dat eigendom van de familie van Marktplaats is, hoef je je in die paar dagen zeker niet te vervelen. Kruip door de weelderige bamboejungle, ga zwemmen met een opblaasflamingo bij het strandje, chill op een van de eilandjes, verdwaal in het bos op zoek naar die – ene geheime- ondergrondse glijbaan. Of geef wat vers gras aan de pony’s die even verderop mee aan het genieten zijn van al dat moois wat voorbij komt gelopen.

Met zo’n fantastisch terrein als dit heeft de organisatie dus al een dikke voorsprong. Maar naast dat je kunt genieten van al dat natuurschoon, kun je ook op creatief gebied compleet losgaan. Laat je vrije geest te loop en stuur een brief naar je medefestivalgangers, pimp dat saaie shirtje van je tot een origineel design, ga mee op festivalsafari in de golfkar en ontdek al het loslopend wild (dit was serieus echt HI-LA-RISCH), probeer die vette sneakers te winnen in de schoenengokkast, volg een cursus lachyoga (ik baal nog steeds heel erg dat ik deze gemist heb omdat ik nog aan het dansen was), of space even uit bij een natuurfilm, koop souvenirs op de markt voor de thuisblijvers of ga even relaxen bij een pornofilm in de tent naast een stage.

Daarnaast kon je op het wonderlijke terrein van Wildeburg genieten van een scherpe elektronische line-up. Die werd aangevuld met kleurrijke livebands waardoor de programmering divers en origineel was. Zo kwam iedereen aan zijn trekken en hoefde je je geen moment te vervelen.

Wij luidden de vrijdagavond in met de spacende geluiden van Trippin Jaguar die zijn naam eer aan deed. Later in de nacht vielen er wat hoosbuien, echter liet niemand zich hier door kennen en de festivalvreugde werd er niet minder om. We sloten de nacht af bij Ben Ufo en Abstract Division. Had je hierna nog energie voor tien? Dan huppelde je verder naar Ochtendgloren waar Olivier Weiter je vrolijk stond op te wachten om doodleuk een set van 6 uur lang voor jou te spelen.

Toen onze benen op begonnen te raken en we besloten dat het nu wel tijd was om even een paar uurtjes te rusten, kwam de zon net door waardoor in je tent liggen er niet meer in zat. Dan maar met je matje onder de partytent liggen om toch nog wat slaap te kunnen pakken. We wilden immers zijn uitgerust voor de zware, vermoeiende maar o zo mooie zaterdagavond/nacht/zondagochtend.

Voor mij was Colin Benders wel het hoogtepunt van deze zaterdagnacht. Iedereen werd vrolijk van zijn op en neer dansende haren door zijn gespring achter zijn modulaire synthesizer. Grappig was dat mijn vriend, die dezelfde krullen als Colin Benders heeft, na zijn optreden meerdere keren werd aangesproken met de vraag ‘hee, jij stond toch net op het podium!?’ Hierna volgden sets van I-F en Konstantin waar ik persoonlijk niet heel warm van werd.

De zaterdag vloog voorbij en voordat we het wisten, waren de laatste tonen alweer gedraaid. En wat is een festival op zo een moment toch heerlijk. De vraag ‘Pff, waar kunnen we afteren?’ hoeft niet eens gesteld te worden, want ook op de zondagochtend ging de muziek vrolijk door. Op een steenworp afstand van waar de muziek net was gestopt, begonnen Elias Mazian & Luc Mast bij Ochtendgloren met hun set. Ik was echt niet van plan om hier de hele ochtend te blijven plakken, maar jeetjemina, wat draaiden ze lekker!

“Terugluisterend naar dit nummer word ik overspoeld door heimwee. Stond ik maar weer op die plek, waar een ultiem gevoel van vrijheid en liefde overheerste.”

Ik wilde terug naar de tent, maar als een magneet werd ik keer op keer teruggetrokken naar de muziek. Langzaamaan druppelde het leeg, maar niet voor lang. Binnen de kortste keren stond het veldje weer helemaal vol met frisse mensen die even een paar uur hadden getukt om weer vrolijk verder te kunnen gaan. Elias Mazian & Luc Mast hadden de smaak goed te pakken en besloten dat 6 uur achter elkaar draaien niet lang genoeg was en gingen vrolijk nog een uurtje verder. Wat een ochtend!

Hierna renden we snel door naar de Helling waar Woody met een grote grijns op zijn koppie om 13:00 begon met zijn set. In het begin was het nog een leeg strand met hier en daar wat chillende mensen. Maar al heel snel stroomde het vol en was iedereen aan het losgaan op zijn bizarre, orgineel gemixte – niets is te gek voor mij – muziek. Drie uur lang lachte hij het dansende publiek toe en als kers op de taart sloot hij af met Lucky van Donna Summer. Terugluisterend naar dit nummer word ik overspoeld door heimwee. Stond ik maar weer op die plek, waar een ultiem gevoel van vrijheid en liefde overheerste. Met mijn voetjes in het zand en mijn handjes in de lucht…

Zondagavond zorgde Brass Rave Unit ervoor dat iedereen weer even goed werd wakker geschud met hun grote toeters en trommels. Verschillende bekende nummers kwamen voorbij en een enthousiast publiek stond met blote voeten in de modder te stampen. Ook ik kon niet blijven stilstaan en dansend at ik mijn hamburger.

De avond werd op een spetterende manier afgesloten door het onverwachte optreden van The Love Triangle. Joy Orbison moest op het laatste moment afzeggen waardoor er een ongepland optreden kwam van deze drie Nederlandse vrienden bestaande uit Job Jobse, Elias Mazian & Luc Mast (hee, daar heb je ze weer!). Met nummers van Faithless en Gigi d’agistino wisten ze het publiek voor de laatste keer mee te krijgen en zorgden ze voor een grandioze afsluiting van een fantastisch weekend.

Ik ben dankbaar dat ons kikkerlandje een festival als dit rijker is. Voor een vergelijkbaar festival als Fusion (Duitsland red.) moet je normaal gesproken minimaal 6 uur in de auto zitten. Nu is het een uurtje rijden vanaf Amsterdam, wat echt wel heel fijn is wanneer je maandagochtend brak naar huis moet rijden. Noemenswaardig vind ik trouwens ook dat de wc’s top geregeld waren. Overal stonden wel dixi’s waardoor je niet een half uur hoefde te wachten. Naast dat je niet voor de wc hoefde te wachten, was er ook vrijwel nooit een rij bij de bar. Wat al helemaal top was, was dat je je eigen biertjes/wodka/gin-tonics of whatever het terrein op mocht meenemen (dit scheelt heel wat muntjes). En ook was het nergens echt te vol, zodat je niet hutjemutje hoefde te staan.

Ik geef een hele dikke pluim aan de organisatie en ik kijk nu alweer vol verwachting uit naar de volgende editie. Toch is er wel één groot minpunt aan dit festival, en dat is de verschrikkelijke heimwee die je hebt bij thuiskomst…

Voor een extra portie heimwee check je hieronder nog meer foto’s van onze fotograaf Ole Snel.