Op een bijzondere plek in Enschede kregen wij een rondleiding door de ateliers van vijftien verschillende kunstenaars. Zeven jaar geleden is dit pand, genaamd Studio Complex, gekraakt en inmiddels mogen de kunstenaars hier ‘legaal’ zitten, zolang ze zich aan een aantal regels houden. Studio Complex is een gigantisch gebouw waar je de inspiratie en creativiteit doorheen voelt stromen. Niet alleen in het pand zelf, maar ook in de weelderige achtertuin word je meegevoerd in een wereld vol met allerlei kunstobjecten. Her en der vind je kunstenaars die bezig zijn met hun projecten. Veel van hen staan met hun kunst op festivals door het hele land. Ook uitblinker Jelle de Graaf is te vinden op Nederlandse festivals, waar je zijn reusachtige kunstwerken kunt bewonderen.


“Het is een uitdaging om van iets afgedankts, iets vets te maken.”

Ik mocht Jelle interviewen die in deze creatieve broedplaats de ruimte heeft om zijn artistieke uitspattingen vorm te geven. Met de hoeveelheid inspiratie die Jelle heeft, lukt het niet om zijn kunst onder één dak te houden. Als je aan komt rijden, valt je oog meteen op zijn wonderlijke, excentrieke kunstwerken die langs de weg aan de voorkant van het pand staan. Grote, kleurrijke objecten vullen het straatbeeld. Van een robot en een roze My Little Pony, tot een rode draak met vleugels. Jelle is dan ook geen doorsnee kunstenaar. Zijn gigantische, futuristisch-achtige poppen – waar je soms zelfs in kan zitten en ze kan laten bewegen – onderscheiden hem van anderen.

Jelle tussen zijn kunstwerken op zijn werkplaats in Enschede.S

En niet alleen is zijn stijl uniek, ook zijn gekozen materialen zijn uitzonderlijk. Jelle werkt namelijk alleen maar met gerecyclede spullen. Zo bestaat zijn kunst bijvoorbeeld veel uit kliko’s, jerrycans, scooterkappen, en grote plastic tonnen. Met gerecycled materiaal is hij altijd al bezig geweest, maar voorheen veel kleinschaliger. Zeven jaar geleden begon zijn kunst te transformeren van klein naar gigantisch. Maakte hij eerst één meter hoge kunstwerken van oude shampooflessen, nu is zijn record een kunstwerk van wel zeventien(!) meter hoog. En de plek waar dit allemaal begonnen is, het zal je niet verbazen: een afterparty! Tegenwoordig valt zijn kunst te bewonderen op meerdere grote Nederlandse festivals zoals Defqon en Extrema Outdoor.

Hoe is dat gegaan? Van een kunstwerk van rond de één meter hoog, gemaakt van shampooflesjes, naar deze gigantische kunstwerken?

Ik was op een afterparty toen Ymar van ADM (een culturele Vrijhaven in Amsterdam red.) naar mij toe kwam met de vraag of ik mijn kunst ook kon uitvergroten. Toevallig had ik net mijn atelier in Studio Complex gekregen, waar ik over veel ruimte beschik. Hierdoor kon ik in het groot gaan werken. Ik ben nog elke dag heel dankbaar dat ik deze ruime tot mijn beschikking heb gekregen en dat het allemaal zo gelopen is.

Schedels gemaakt van oude jerrycans.

Wie was jouw eerst grote opdrachtgever?

Ymar heeft connecties bij Defqon en hij bracht mij met hen in contact. Zij wilden graag mijn kunst op hun festival hebben en dit ben ik toen voor hen gaan maken. En nu werk ik alweer zeven jaar voor ze. Wat je hier in mijn atelier ziet staan, is maar ongeveer één vierde van wat ik daadwerkelijk gemaakt heb. Heel veel staat opgeslagen bij Defqon.

Hoe lang ben je gemiddeld met een kunstwerk bezig?

Tussen één week en één maand. Maar soms ben ik ook al in twee dagen klaar. Het hangt ook heel erg van het weer af. Met mooi weer kan ik buiten werken waar ik over veel meer ruimte beschik, waardoor het werken dus sneller gaat.

Waarom ben je, buiten het hele milieuaspect om, ooit begonnen met het maken van kunst van gerecyclede materialen?

Mensen zeggen vaak tegen me: ’wat goed dat je met gerecyclede spullen werkt!’ Maar ik ben niet gaan werken met deze materialen omdat ik per se wilde recyclen. Ik ben geen wereldverbeteraar. Ik ben hiermee begonnen omdat ik het een uitdaging vind om van iets afgedankts, iets vets te maken. Ook werk ik graag met gerecyclede producten vanwege het materiaal. Om de vorm, de kleuren, het volume en de bewerkbaarheid. De herkenbaarheid vind ik ook leuk, soms herkennen mensen bijvoorbeeld een kliko of een scooterkap in mijn kunst.

Van festivalgangers tot kinderen, iedereen is gefascineerd door de kunst van Jelle.

Je werk is te zien op verschillende festivals, ga je zelf ook naar festivals?

Vroeger ging ik naar heel veel festivals. Tegenwoordig minder omdat ik het in de zomer altijd heel druk heb. In de winter krijg ik weinig klussen binnen en in de zomer ben ik juist constant bezig met opdrachten. Mijn vriendin (zij heeft ook een atelier in Studio Complex red.) maakt kleding die ze verkoopt op Goa festivals. Ik ga dan altijd met haar mee, maar Goa is niet helemaal mijn ding. Ik hou meer van Tekno. Vroeger ging ik vaak naar Fusion (een meerdaags festival in Duitsland red.). En ik sta nu natuurlijk altijd te werken op Defqon. En ook al is Defqon niet mijn muziek, de sfeer is er altijd heel goed.

“Ik ben geen wereldverbeteraar.”

Wat voor een publiek wil je het liefst bereiken met je kunst?

Het liefst een zo breed mogelijk publiek. Ik vind het leuk wanneer mensen langs rijden en stoppen om een fotootje te maken. Ook komen hier vaak kinderen langs om te vragen of ze mogen rondkijken. Daar word ik vrolijk van.

En niets is minder waar. In het anderhalf uur dat wij daar zijn geweest, kwamen er al meerdere ouders met hun kinderen langs om Jelle zijn kunstwerken te bekijken. Het is er ook echt een kinderparadijs en een pretpark voor volwassenen. Jelle omschrijft zijn stijl dan ook niet voor niets als speels. ‘Net alsof je in een stripboek rondloopt’. Dus, ga jij deze zomer naar Defqon of Extrema Outdoor? Houd dan je ogen open, je zult geheid Jelle zijn kunst tegenkomen. En wie weet waan jij je dan ook wel eventjes in een stripverhaal…